Τώρα τελευταία με σταματάνε στο δρόμο κοπέλες και με ρωτάνε, "μα καλά, εσείς οι
Έλληνες είστε όντως όλοι τόσο καλοί στην αιδοιολειξία;" Αλλά όχι σοβαρά τώρα, αυτό
που πραγματικά με ρωτάνε είναι, "εσύ δεν είσαι ο διάσημος συνθέτης
Χρήστος Χριστοδούλου;" Πάντα απαντάω με μετριοφροσύνη "Ναι εγώ είμαι και όσο
για την προηγούμενη ερώτησή σου... όχι, μόνο εγώ. Πώς μπορώ να σε βγάλω για λίγο
από το βούρκο που λιμνάζεις;". Και η κοπέλα αποκρίνεται, "άκουσα αυτό το
τραγούδι πρόσφατα αλλά δε μπορώ να το καταλάβω, μήπως θα μπορούσες
να με βοηθήσεις;".
Κ ιδού η απάντηση:
Έλληνες είστε όντως όλοι τόσο καλοί στην αιδοιολειξία;" Αλλά όχι σοβαρά τώρα, αυτό
που πραγματικά με ρωτάνε είναι, "εσύ δεν είσαι ο διάσημος συνθέτης
Χρήστος Χριστοδούλου;" Πάντα απαντάω με μετριοφροσύνη "Ναι εγώ είμαι και όσο
για την προηγούμενη ερώτησή σου... όχι, μόνο εγώ. Πώς μπορώ να σε βγάλω για λίγο
από το βούρκο που λιμνάζεις;". Και η κοπέλα αποκρίνεται, "άκουσα αυτό το
τραγούδι πρόσφατα αλλά δε μπορώ να το καταλάβω, μήπως θα μπορούσες
να με βοηθήσεις;".
Κ ιδού η απάντηση:
Πρώτα από όλα μικρή Ολλανδέζα, δε λέμε τραγούδι, αλλά κομμάτι. Τραγούδι,
λέμε όταν κάποιος τραγουδάει. Με την ευκαιρία λοιπόν αυτής της ενδιαφέρουσας
-πλην εντελώς γενικής- ερώτησης ας σπάσουμε την παραδοσιακή φόρμα αυτών
των μαθημάτων κ ας ασχοληθούμε με την ανάλυση ενός έργου. Το εν λόγω έργο
είναι η Σονάτα Νο. 14 σε Ντο δίεση ελάσσονα του Ludwig van Beethoven, ευρέως
γνωστή κ ως "σονάτα υπό το σεληνόφως". Ολόκληρο το έργο έχει τρία μέρη εκ των
οποίων αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το πρώτο, adagio sostenuto.
λέμε όταν κάποιος τραγουδάει. Με την ευκαιρία λοιπόν αυτής της ενδιαφέρουσας
-πλην εντελώς γενικής- ερώτησης ας σπάσουμε την παραδοσιακή φόρμα αυτών
των μαθημάτων κ ας ασχοληθούμε με την ανάλυση ενός έργου. Το εν λόγω έργο
είναι η Σονάτα Νο. 14 σε Ντο δίεση ελάσσονα του Ludwig van Beethoven, ευρέως
γνωστή κ ως "σονάτα υπό το σεληνόφως". Ολόκληρο το έργο έχει τρία μέρη εκ των
οποίων αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το πρώτο, adagio sostenuto.
Μια σωστή ανάλυση ξεκινά από την αρχή και είμαστε τυχεροί γιατί ήδη από
τον τίτλο μπορούμε να πάρουμε πολλές πληροφορίες για το έργο:
τον τίτλο μπορούμε να πάρουμε πολλές πληροφορίες για το έργο:
- Πρόκειται για έργο σε μορφή σονάτας
- Είναι γραμμένο σε Ντο δίεση ελάσσονα
- Είναι adagio
Ας δούμε τι σημαίνουν όλα αυτά λεπτομερώς:
1. Η μορφή σονάτας είναι ίσως η διασημότερη μουσική φόρμα. Είναι κατά κανόνα
τριμερής, που σημαίνει αυτό που έχετε ήδη καταλάβει... έχει τρία μέρη. Μη σας
μπερδέψουν τα τρία μέρη του έργου. Παρόλο που τιτλοφορείται "σονάτα", μόνο το
πρώτο μέρος είναι πραγματικά γραμμένο σε φόρμα σονάτας. Δε θα αναλύσω
αυτή τη στιγμή τη φόρμα σε βάθος αλλά για να έχετε μια ιδέα μιλάμε για Α-Β-Ά
όπου τα Α είναι κάτι σας κουπλέ/ρεφρέν και το Β είναι τα σόλο.
τριμερής, που σημαίνει αυτό που έχετε ήδη καταλάβει... έχει τρία μέρη. Μη σας
μπερδέψουν τα τρία μέρη του έργου. Παρόλο που τιτλοφορείται "σονάτα", μόνο το
πρώτο μέρος είναι πραγματικά γραμμένο σε φόρμα σονάτας. Δε θα αναλύσω
αυτή τη στιγμή τη φόρμα σε βάθος αλλά για να έχετε μια ιδέα μιλάμε για Α-Β-Ά
όπου τα Α είναι κάτι σας κουπλέ/ρεφρέν και το Β είναι τα σόλο.
2. Η επιλογή της Ντο δίεση ως βασικής τονικότητας, είναι σίγουρα αποτέλεσμα του
σχετικά πρόσφατου συγκερασμού... Συγγνώμη ξεχάστηκα... Το κομμάτι παίζεται
κυρίως σε μαύρα πλήκτρα.
σχετικά πρόσφατου συγκερασμού... Συγγνώμη ξεχάστηκα... Το κομμάτι παίζεται
κυρίως σε μαύρα πλήκτρα.
3. Adagio=αργό. Αυτό, τίποτα παραπάνω.
(Πριν περάσουμε στην κυρίως ανάλυση να κάνω μια παρένθεση. Πολλοί, μετά την
ανάρτηση αυτού του post, με ρώτησαν ποια είναι η 1η ομορφότερη μουσική; Συνήθως
όταν λέω ότι κάτι είναι το 2ο καλύτερο πράγμα στον κόσμο, εννοώ ότι είναι το 1ο
αλλά κρατάω και μια πισινή για το μέλλον. Στην προκειμένη περίπτωση όμως κάτι
τέτοιο δεν ισχύει γιατί η ομορφότερη μουσική του κόσμου έχει γραφτεί και είναι το
κομμάτι για το οποίο συζητάμε. Πολλοί από εσάς θα διαφωνήσουν προτιμώντας
κάποιο άλλο, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή είστε ανίδεοι. Τονίζω ότι για πρώτη και
μοναδική φορά στη ζωή μου, δε μιλάω υποκειμενικά. Η σονάτα υπό το σεληνόφως
είναι η ομορφότερη μουσική του σύμπαντος, τελεία και παύλα. Deal with it.)
ανάρτηση αυτού του post, με ρώτησαν ποια είναι η 1η ομορφότερη μουσική; Συνήθως
όταν λέω ότι κάτι είναι το 2ο καλύτερο πράγμα στον κόσμο, εννοώ ότι είναι το 1ο
αλλά κρατάω και μια πισινή για το μέλλον. Στην προκειμένη περίπτωση όμως κάτι
τέτοιο δεν ισχύει γιατί η ομορφότερη μουσική του κόσμου έχει γραφτεί και είναι το
κομμάτι για το οποίο συζητάμε. Πολλοί από εσάς θα διαφωνήσουν προτιμώντας
κάποιο άλλο, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή είστε ανίδεοι. Τονίζω ότι για πρώτη και
μοναδική φορά στη ζωή μου, δε μιλάω υποκειμενικά. Η σονάτα υπό το σεληνόφως
είναι η ομορφότερη μουσική του σύμπαντος, τελεία και παύλα. Deal with it.)
Και τώρα στο ψητό. Μετά από άπειρες ακροάσεις και ώρες συλλογισμού έχω
πλέον καταλήξει στην ακριβέστερη και πληρέστερη ανάλυση που θα μπορούσε
να κάνει κανείς σε αυτή τη μουσική:
πλέον καταλήξει στην ακριβέστερη και πληρέστερη ανάλυση που θα μπορούσε
να κάνει κανείς σε αυτή τη μουσική:
Φανταστείτε ότι κάνετε έρωτα με τον/την παρτενέρ τον ονείρων σας. Και μην
παρεξηγήσετε τη λέξη "έρωτα", δεν αναφέρεται σε καρδούλες και φιλάκια.
Μιλάω για έρωτα με πάθος και ένταση. Φανταστείτε το λοιπόν, όπως και με όποιον/ους
προτιμάει ο καθένας. Αυτό είναι το Α και Β μέρος της σονάτας. Τα προκαταρκτικά
και μετά η εισχώρηση. Και στο Ά έρχεται η κορύφωση. Και εδώ είναι το πρόβλημα
με την ερμηνεία αυτού του κομματιού. Πολλοί πιανίστες παραβλέπουν τον
υπέρτατο, αμφίδρομο οργασμό που λαβαίνει χώρα στα μέτρα 57-60 (στο βίντεο
από το 4.30 έως το 4.50) και συνεχίζουν στην coda* χωρίς να του δώσουν την
πρέπουσα σημασία. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο και καταστρέφει εντελώς την
πρόθεση του συνθέτη. Στα μέτρα αυτά το κομμάτι -και εμείς μαζί του-
ολοκληρώνεται με την τελειότερη εφεύρεση του ανθρώπινου γένους, την τέλεια
πτώση. Η σωστή χρήση της τέλειας πτώσης (που δε λέγεται τυχαία τέλεια) δεν
είναι απλή υπόθεση και εδώ γινόμαστε μάρτυρες υποδειγματικής χρήσης της.
Κατά τη γνώμη μου, ολόκληρο το κομμάτι οδηγεί σε αυτή τη στιγμή και μετά
σου δίνει το χρόνο να ηρεμήσεις, να καθαρίσεις το σώμα σου από τα υγρά του
έρωτα και να ξαπλώσεις αγκαλιά με τον/τη σύντροφό σου μέχρι να αποκοιμηθείτε.
παρεξηγήσετε τη λέξη "έρωτα", δεν αναφέρεται σε καρδούλες και φιλάκια.
Μιλάω για έρωτα με πάθος και ένταση. Φανταστείτε το λοιπόν, όπως και με όποιον/ους
προτιμάει ο καθένας. Αυτό είναι το Α και Β μέρος της σονάτας. Τα προκαταρκτικά
και μετά η εισχώρηση. Και στο Ά έρχεται η κορύφωση. Και εδώ είναι το πρόβλημα
με την ερμηνεία αυτού του κομματιού. Πολλοί πιανίστες παραβλέπουν τον
υπέρτατο, αμφίδρομο οργασμό που λαβαίνει χώρα στα μέτρα 57-60 (στο βίντεο
από το 4.30 έως το 4.50) και συνεχίζουν στην coda* χωρίς να του δώσουν την
πρέπουσα σημασία. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο και καταστρέφει εντελώς την
πρόθεση του συνθέτη. Στα μέτρα αυτά το κομμάτι -και εμείς μαζί του-
ολοκληρώνεται με την τελειότερη εφεύρεση του ανθρώπινου γένους, την τέλεια
πτώση. Η σωστή χρήση της τέλειας πτώσης (που δε λέγεται τυχαία τέλεια) δεν
είναι απλή υπόθεση και εδώ γινόμαστε μάρτυρες υποδειγματικής χρήσης της.
Κατά τη γνώμη μου, ολόκληρο το κομμάτι οδηγεί σε αυτή τη στιγμή και μετά
σου δίνει το χρόνο να ηρεμήσεις, να καθαρίσεις το σώμα σου από τα υγρά του
έρωτα και να ξαπλώσεις αγκαλιά με τον/τη σύντροφό σου μέχρι να αποκοιμηθείτε.
Και κάπως έτσι τελειώνει η ανάλυση μας για σήμερα. Για εργασία, σας προτρέπω
να ακούσετε το κομμάτι με κλειστά μάτια και τα παραπάνω στο μυαλό σας.
Απολαύστε (η ποιότητα δεν είναι η καλύτερη, η εκτέλεση όμως είναι):
να ακούσετε το κομμάτι με κλειστά μάτια και τα παραπάνω στο μυαλό σας.
Απολαύστε (η ποιότητα δεν είναι η καλύτερη, η εκτέλεση όμως είναι):